Project Description

حسگرهای مجاورتی (Proximity Sensor) نوعی از حسگرها هستند که قادر به تشخیص وجود اجسام نزدیک بدون هیچ گونه تماس فیزیکی است ، یک حسگر مجاورتی اغلب یک میدان الکترومغناطیسی یا الکترو استاتیکی یا خازنی یا پرتویی از تشعشعات الکترو مغناطیسی (به عنوان مثال ، پرتو مادون قرمز) را از خود منتشر می ‌کند و به دنبال تغییرات در محیط یا سیگنال ‌های برگشتی می ماند.

اجسام در حال حس شدن اغلب به عنوان هدف حسگر (Sensor Target) شناخته می ‌شود ، هدف‌ های مختلف نیاز به حسگرهای مختلفی دارند ، به عنوان مثال برای یک هدف پلاستیکی یک حسگر خازنی یا فوتوالکتریک می‌تواند مناسب باشد و برای اهداف فلزی از حسگرهای القایی استفاده می‌ شود.

بیشترین فاصله‌ ای را که حسگر می‌ تواند تشخیص دهد دامنه نامی (Nominal Range) می نامند.

بعضی از حسگرها دارای ویژگی تنظیم دامنه نامی یا وسیله ‌ای هستند که بتواند فاصله تشخیص درجه بندی شده‌ ای را گزارش دهند ، حسگرهای مجاورتی می‌توانند قابلیت اطمینان بالا و طول عمر کارکرد زیادی داشته باشند این امر به دلیل عدم وجود قسمت‌ های مکانیکی و تماس فیزیکی بین حسگر و اجسام حس شده می‌ باشد.
سنسورهای مجاورتی همچنین در مانیتور کردن لرزش ماشین جهت اندازه‌ گیری لرزش در فاصله بین میل لنگ و یاتاقان ‌ها مورد استفاده قرار می ‌گیرند ، این امر در توربین‌ های بخار بزرگ ، کمپرسورها ، و موتورهایی که از یاتاقان ‌های نوع آستینِی (sleeve-type bearings) بسیار متداول است.

حسگرهایی که برای کار در یک فاصله بسیار کم ساخته می ‌شوند اغلب به عنوان کلید های لمسی استفاده می‌ شوند.

حسگرهای مجاورتی دارای دو بخش هستند و زمانی که دو قسمت از هم دور می‌شوند سیگنالی فعال می‌ شود.

یک حسگر مجاورتی می ‌تواند در سیستم‌ های امنیتی نیز مورد استفاده قرار گیرد ، مثلاً زمانی که یک پنجره باز می ‌شود سیستم اخطار آن فعال شود.